Wydarzenia na lewicy

Zarząd Polskiej Lewicy

Siedziba partii

Korespondencję do 
Zarządu Partii
prosimy kierować na adres

Polska Lewica
ul. Al. Kamińskiego 2 m. 2
03-130 Warszawa
tel. 693-190-304 
     501-752-204

zarzad@polskalewica.pl 

Komentarze polityczne
PDF Drukuj Email

LEON DEGRELLE –

FASZYSTA, HITLEROWIEC,

KOLABORANT, REAKCJONISTA, ZBRODNIARZ WOJENNY I OBRZYDLIWY ZDRAJCA !!!

Na stronie  internetowej http://www.nacjonalista.pl pod datą 26 lutego 2017 roku znalazłem tak oto zatytułowaną „notkę” :

„Leon Degrelle, walońscy ochotnicy i „bramy piekieł””.

A oto jej treść :

„Leon Degrelle – przed wybuchem drugiej wojny światowej belgijski działacz oraz publicysta katolicki i narodowo – radykalny, następnie dowódca walońskich ochotników na froncie wschodnim.

Walonowie wsławili się między innymi w czasie bitwy w Kotle Czerkaskim (luty '44).

Była to jedyna jednostka SS, która wywalczyła sobie prawo do posiadania kapelana katolickiego, a nawet do sprawowania mszy polowych w przerwach między walkami”.

A oto kim naprawdę był Leon Degrelle :

„Przyszedł na świat w 1906 roku, w belgijskim miasteczku Bouillon, w rodzinie katolickiej.

Już w gimnazjum zetknął się z ideami francuskiego teoretyka monarchii i absolutyzmu – Charlesa Maurrasa.

W 1924 roku młody Degrelle wstępuje do Stowarzyszenia Belgijskiej Młodzieży Katolickiej.

Podczas pobytu na uniwersytecie w Louvain, na czele prokatolickich bojówek, weźmie udział w licznych wystąpieniach ulicznych przeciw „bezbożnikom”.

Zbyt zaprzątnięty bojówkarstwem, nigdy nie zdoła ukończyć wybranego przez siebie kierunku studiów – wydziału prawa.

W październiku 1930 roku Degrelle obejmuje stanowisko dyrektora w małym katolickim wydawnictwie „Rex”.

Dynamiczne kierownictwo 24 – letniego dyrektora wpływa bezpośrednio na błyskawiczny rozrost przedsiębiorstwa : w 1933 roku posiada ono już cztery własne czasopisma : dwa tygodniki i dwa dzienniki.

Wtedy właśnie Degrelle dokonuje zasadniczego zwrotu ideowego : na łamach pism rexistowskich rozpoczynają się gwałtowne ataki pod adresem belgijskiej partii katolickiej, „obsadzonej starcami”, i „zbyt archaicznej w swym programie” - zdaniem Degrella.

Odtąd siedzibą wydawnictwa „Rex” staje się Bruksela, a samo przedsiębiorstwo przeradza się w zorganizowany ruch polityczny o inspiracji faszystowskiej – rexizm.

Dla zdobycia rozgłosu i poparcia, rexizm wykorzystuje panujący wówczas w Belgii kryzys ekonomiczny.

Wiąże się z Włochami Mussoliniego.

Włoski „faszystowski brat” dosyła finansowe zapomogi (hrabia Ciano wspomina o 250 000 lirów.).

Degrelle rozpoczyna ostrą kampanię, mającą na celu przygotowanie się do wyborów parlamentarnych 24 maja 1936 roku, na których otrzyma aż 11,5 % głosów.

Jednak przeprowadzone w trzy lata później, 11 sierpnia 1939 roku, wybory do parlamentu pozostawią belgijskich faszystów na scenie politycznej z zaledwie 4 posłami i 4,44 % głosów.

Wówczas, na znak protestu, Degrelle nadaje swej polityce wyraźną orientację proniemiecką.

Kontakty z Rzeszą Hitlera doprowadzą pod koniec lat 30 do internowania Degrella przez władze belgijskie.

Będzie więziony we Francji, w obozie Vernet w Pirenejach, gdzie – według jego własnych słów -  „tylko przez przypadek uniknął śmierci”.

Zwycięska kampania Rzeszy na Zachodzie przyniesie mu wolność w sierpniu 1940 roku.

Po powrocie do Belgii Degrelle staje się jednym z najzajadlejszych zwolenników kolaboracji z Niemcami.

5 stycznia 1941 roku tworzy legion „Wallonie”.

Osobiście stanie na jego czele.

W uznaniu zasług poniesionych dla umocnienia władzy okupacyjnej w Belgii mianowany zostanie generałem SS.

Utworzony przezeń oddział weźmie udział w walkach na froncie wschodnim, a sam Degrelle zostanie odznaczony przez Hitlera Krzyżem Żelaznym I Klasy.

Legenda głosi, iż Führer, przypinając mu go do piersi, rzekł : „Gdybym miał syna, chciałbym, aby był właśnie taki jak Pan”.

17 stycznia 1943 roku Degrelle ogłasza (wbrew panującym dotąd poglądom), iż Walonowie są plemieniem germańskim.

16 grudnia 1944 roku występuje z zamiarem utworzenia we francuskojęzycznej części Belgii „Nowej Burgundii” i przeprowadzenia w nowym państwie narodowo – socjalistycznej rewolucji.

Lecz zbliża się koniec jego nazistowskich protektorów.

Degrelle musi uciekać.

W maju 1945 roku, samolotem, na resztkach paliwa, dociera do Hiszpanii.

Przez długi czas ukrywa się, unikając ekstradycji i wydanego na niego w Belgii zaocznego wyroku kary śmierci.

Z biegiem lat Leon Degrelle ponownie nabierze pewności siebie, stając się żyjącym symbolem neonazistowskich ruchów w Europie.

Jego tonąca w kwiatach willa w Andaluzji będzie zarówno rodzajem muzeum SS - „ostatniego rycerskiego zakonu Europy” jak i miejscem spotkań tych, którzy pozostali – jak on sam - „do końca wierni Hitlerowi”.

Na pełnych nostalgii przyjęciach, żona Degrella, Jeanne, serwować będzie potrawy przygotowane według jarskiego jadłospisu Hitlera.

Zdarzają się również wystąpienia publiczne, zloty nowo powstających organizacji skrajnoprawicowych – jak ów w Madrycie, 23 listopada 1992 roku, podczas którego krótko strzyżeni członkowie belgijskiego „L'Assaut” (Szturm) i ich szef Hervé Van Laethem salutują po hitlerowsku „generałowi SS Degrelle”.

W 1994 roku Degrelle umiera na zawał serca w klinice w oklicach Malagi.

Na kilka dni przed śmiercią uczestniczył jeszcze w konferencji na temat „nadziei powrotu do potęgi Europy Karola Wielkiego i do Cesarstwa Rzymskiego””. (Cyt. za : Postacie . Leon Degrelle (1906 – 1994) (w:) „Gazety Wojenne. Unikalna kolekcja z II wojny światowej, Nr 60, P. O. POLSKA MCMXCVIII, s. 1200).

POWYŻSZY MATERIAŁ PRZESŁAŁ :

RYSZARD RAUBA (KPP)

 

 
PDF Drukuj Email

KPP : Klasowe stanowisko

w międzynarodowych, antyimperialistycznych i antymilitarystycznych inicjatywach

Specjalny wywiad

przedstawiciela Krajowego Komitetu Wykonawczego Komunistycznej Partii Polski

dla ICP – International Communist Press (Międzynarodowe Pismo Komunistyczne)

ICP : Można zauważyć, że żołnierze NATO/Stanów Zjednoczonych nie zostali umieszczeni wyłącznie w Polsce, tylko wzdłuż linii sięgającej od państwa bałtyckich po Węgry.

Jeśli rozważymy już istniejące bazy wojskowe, stanie się jasne, że granice Rosji zostaną otoczone półokręgiem sięgającym aż do Morza Śródziemnego.

Ponadto Putin opisuje rozmieszczanie wojsk NATO w Europie Środkowej jako zagrożenie przeciwko bezpieczeństwu.

Jak oceniają Towarzysze tę sytuację z punktu widzenia walki pomiędzy imperialistycznymi centrami ?

KPP : W ostatnich latach byliśmy świadkami ekspansji NATO w Europie Środkowo – Wschodniej.

NATO próbuje otoczyć Rosję, wbrew amerykańskim obietnicom z lat 90., o braku przesuwaniu wojsk na Wschód.

Łuk otaczający Federację Rosyjską, widzianą jako „strategiczny przeciwnik”, rozciąga się od państw bałtyckich po Bułgarię.

We wszystkich tych krajach rośnie obecność NATO.

Sekretarz Generalny NATO Jens Stoltenberg jasno ogłosił, że jego celem jest przesunięcie „linii frontu”.

Amerykańska administracja próbuje zrealizować plan Zbigniewa Brzezińskiego polegający na izolacji, marginalizacji i rozpadzie Federacji Rosyjskiej.

Ustanowienie amerykańskich baz w Polsce i innych krajach stanowi przykład rozszerzającego się imperializmu i militaryzmu.

USA organizuje pokaz siły, aby zwiększyć poparcie społeczne dla wzrostu wydatków na zbrojenia w krajach Europy Wschodniej.

NATO naciska na poszczególne państwa w celu modernizacji armii.

Władze państwowe wykorzystują tę sytuację do kontroli ludności i demontażu opozycji.

Nie jest zaskoczeniem, że wszystkie główne siły polityczne w Polsce osiągnęły konsensus odnośnie wzrostu wydatków na wojsko i baz USA.

Polska zdecydowała podnieść swój budżet wojskowy do przeszło 2 % PKB, zgodnie z wymaganiami NATO.

Polska modernizuje swoje siły zbrojne, jednak nie w celach defensywnych, tylko pod kątem uczestnictwa w kolejnych imperialistycznych agresjach.

Wielkie międzynarodowe firmy zbrojeniowe, głównie mające siedziby w USA, usiłują zdobyć więcej kontaktów w regionie.

Tak zwane „Siły Szybkiego Reagowania”, stworzone w Europie, będące w stanie interweniować w ciągu 48 godzin, są częścią tego planu.

Napięcia militarne i pokazy siły są także  blisko powiązane z imperialistyczną grą pomiędzy rosyjskimi firmami, ich europejskimi partnerami i wielkimi międzynarodowymi koncernami.

Walka pomiędzy imperialistycznymi centrami jest także walką o rynki i dostęp do surowców naturalnych, głównie ropy i gazu.

Jej częścią jest rywalizacja o rurociągi z Zakaukazia i Azji Środkowej do Europy i walka o wyeliminowanie Rosji jako kraju transferowego z rejonu Morza Kaspijskiego.

ICP : Amerykańskie władze uznają rosyjska interwencję na Ukrainie jako uzasadnienie swoich militarnych posunięć.

Dzisiaj, jak widać, na Ukrainie mamy sytuację wojenną, która posiada krytyczne znaczenie dla równowagi sił, rozproszonych pomiędzy neonazizm i chrześcijański reakcjonizm. Jaka jest rola reakcjonistów dla sił NATO w Polsce ?

KPP : Ukraina jest przykładem, jak Stany Zjednoczone i Unia Europejska wtrącają się w wewnętrzne sprawy innych krajów.

Mające miejsce 3 lata temu obalenie ukraińskiego rządu zostało wykorzystane do nowego przesunięcia na wschód i stworzenia nowych rynków dla zachodnich monopoli.

Waszyngton i Bruksela wykorzystały swoje pieniądze dla finansowania ruchów destabilizujących sytuację w Kijowie i doprowadziły de facto do puczu.

Instytucje takie jak USAID, National Endowment for Democracy (Narodowy Fundusz na rzecz Demokracji), International Republican Institute (Międzynarodowy Instytut Republikański) i fundacje Sorosa zostały użyte do transferu surowców dla pupili imperialistów.

NATO wspiera sojusz neoliberałów i neofaszystów, który rządzi w Kijowie, wbrew łamaniu przez ukraiński rząd ustaleń z Mińska i braku demokracji na Ukrainie.

Ta wojna stanowi element eskalacji napięć i konfrontacji pomiędzy mocarstwami nuklearnymi, które może skończyć się destrukcyjną, totalną wojną.

Sytuacja na Ukrainie, przedstawiana w wypaczony sposób, jest także używana jako uzasadnienie agresywnej doktryny NATO.

W Polsce stanowi jedno z uzasadnień dla powołania Obrony Terytorialnej – ochotniczych oddziałów, złożonych głównie z prawicowych bojówkarzy.

Wspomniani bojówkarze są bezużyteczni z militarnego punktu widzenia, lecz mogą stanowić istotny czynnik w wypadku wewnętrznych niepokojów.

Polska może powtórzyć model ukraiński, w którym reakcjoniści stanowią ważne wsparcie dla rządu, a postępowe, komunistyczne siły, są prześladowane.

ICP : Oczekiwano, że wybory prezydenckie w USA złagodzą globalne napięcia.

Trumpowi została przypisana rola niemalże uzdrowiciela relacji rosyjsko – amerykańskich.

Jak myślicie, Towarzysze, jaki kurs przyjmie NATO – wska obecność w Europie podczas prezydencji Trumpa.

KPP : Nie mamy żadnych złudzeń co do polityki USA po nominacji Trumpa. Powinniśmy pamiętać, że potężni lobbyści z korporacji i zbrojeniówki, wpływowi w Waszyngtonie, nie mogą pozwolić na wycofanie się NATO z Europy.

To oni powtarzają wcześniejszą propagandę o „agresji” przeciwko Ukrainie.

Reprezentanci Stanów Zjednoczonych w ONZ ogłosili, że nie zniosą sankcji wobec Rosji, jeśli Rosja nie odda Krymu.

Zbrojeniówka zdobywa nowe wpływy i środki.

Trump właśnie ogłosił wzrost wydatków na wojsko w 2017 pod hasłem „Uczyńmy wojsko USA znowu wielkim” („Make US military strong again” analogia do sloganu wyborczego Trumpa „Make America great again”).

Trump planuje zamówić nowe okręty dla misji wojskowych US Navy.

Możemy być świadkami pewnych zmian w języku polityki, imperialistyczna rywalizacja będzie jednak kontynuowana.

Stany Zjednoczone i Rosja wciąż będą miały sprzeczne interesy na Bliskim Wschodzie i w Europie Środkowej.

Trump chce zachować dobre relacje z Wielką Brytanią, która wciąż posiada imperialistyczne ambicje i rosnącą siłę militarną.

Prezydent USA zapewnił sobie współpracę monarchii saudyjskiej w sprawie Syrii, zgodził się na działalność jednostek specjalnych USA na Bliskim Wschodzie.

Jest mało prawdopodobne, że zmieni cokolwiek jeśli chodzi o użycie dronów, które powodują śmierć wielu cywili.

ICP : Pod koniec grudnia, w swoim przemówieniu w stolicy Estonii, Tallinie, amerykański senator John McCain stwierdził, że obecność wojskowa USA w Europie nie jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa, szczególnie dla Polski, wręcz przeciwnie, stanowi ona gwarancję bezpieczeństwa.

Jak Polacy odczuwają obecność wojsk NATO w kryteriach bezpieczeństwa. Czy istnieje społeczny przeciw przeciwko amerykańskim żołnierzom ?

KPP : Jest jeszcze za wcześnie, żeby mówić o stosunku mieszkańców Polski do baz USA.

Dziś ich obraz w oczach społeczeństwa został ukształtowany przez rządową propagandę i slogany o „obronie narodowej”.

Przybycie wojsk USA do Polski poprzedziła propagandowa kampania w mediach głównego nurtu.

Były organizowane przejazdy konwojów z amerykańskim uzbrojeniem i międzynarodowe ćwiczenia mające na celu zademonstrować społeczeństwu wyposażenie żołnierzy USA.

W połowie stycznia, gdy przybyły wojska USA, w całym kraju Ministerstwo Obrony Narodowej zorganizowało wojskowe pikniki, nie były one jednak zbyt popularne.

Wygląda na to, ze większość społeczeństwa jest bierna w tej kwestii.

Wielu ludzi jest po prostu zmęczonych i skupionych na kwestiach socjalnych.

Miało miejsce klika wypadków komunikacyjnych z udziałem amerykańskich pojazdów wojskowych, które stały się obiektem żartów.

Trudno jednak powiedzieć, jaka będzie opinia społeczeństwa na temat żołnierzy USA w przyszłości.

ICP : W jaki sposób Komunistyczna Partia Polski walczy przeciwko ustanowieniu wojskowej obecności NATO w Polsce podczas trwającej imperialistycznej agresji ?

KPP : Od samego początku KPP sprzeciwia się członkostwu Polski w NATO.

Protestowaliśmy kiedy Polska wstępowała do NATO w 1999 roku, a także, kiedy niewiele później doszło do inwazji NATO na Jugosławię.

KPP otwarcie sprzeciwiła się wszystkim wojnom prowadzonym przez NATO i Stany Zjednoczone w Afganistanie, Iraku, Libii i innych krajach.

W naszych materiałach przypominamy, że żadna z tych agresji nie przyniosła pokoju.

Wszystkie zakończyły się wewnętrznymi konfliktami, zniszczeniem infrastruktury zaatakowanych krajów i kosztowały życie milionów.

Zawsze wyrażaliśmy naszą solidarność z ludami cierpiącymi w wyniku imperialistycznych agresji i ich walką  wyzwoleńczą.

KPP jest przekonana, że opór powinien być międzynarodowy.

Uczestniczymy w międzynarodowych, antywojennych i antymilitarystycznych inicjatywach takich jak protesty przeciwko szczytowi NATO w Warszawie w lipcu 2016.

KPP, w przeciwieństwie do partii oportunistycznych, nie nawołuje do reform NATO, czy też zastąpienia go europejską armią.

Wzywamy do jego kompletnego rozwiązania i zastąpienia go solidarnością ludów.

Prezentujemy klasowe stanowisko odrzucające nacjonalizm i militaryzm, ponieważ nacjonalizm i militaryzm są używane przeciwko klasie robotniczej, zwłaszcza w czasach kryzysu.

Wydatki na wojsko są powiększane kosztem dobrobytu mas, służby zdrowia i edukacji.

Teraz, gdy siły NATO stacjonują w Polsce, kontynuujemy naszą antymilitarną aktywność.

Jesteśmy pewni, że opór, szczególnie wśród lokalnych społeczności w miejscach, w których powstały bazy, będzie rosnąć.

POWYŻSZY MATERIAŁ PRZESŁAŁ :

RYSZARD RAUBA – KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI (KPP).

 

 
PDF Drukuj Email

O tym pisało kieleckie „Słowo Ludu” 47 lat temu

JAN SARNA,

Nauka Lenina o wychowaniu

„Słowo Ludu” -

Organ Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej,

Kielce – WTOREK, 24 LUTEGO 1970 r., Rok XXII, Nr 55 (7019), s. 4.

„Wielkie prawdy charakteryzują się tym, że mimo różnic w epokach historycznych i odmienności czasów, w których żyją następujące po sobie pokolenia długo nie tracą na swej aktualności.

Taki charakter mają bez wątpienia wskazania Lenina na temat wychowania.

Były one zawsze żywe i aktualne, stanowiły inspirację praktycznej działalności i pobudzały do refleksji nad zjawiskami społecznymi w latach ubiegłych.

Czasy, w których  żyjemy stanowią wielki renesans leninowskiej filozofii wychowania.

Dziś bowiem, szczególnie ostro stoi przed nami bardzo ważne pytanie : jak wychowywać młodzież na budowniczych nowego ustroju, prawdziwych patriotów swojej ojczyzny.

Trzeba przy tym otwarcie przyznać, że nie zawsze wiemy, jak ma wyglądać w szczegółach działalność wychowawcza w naszym budującym nowy ustrój społeczeństwie, nie zawsze umiemy skonkretyzować na polu wychowawczym przesłanki polityczne i filozoficzne ideologii marksistowskiej.

Zagadnienie wychowania nie było dla Lenina czymś drugorzędnym.

Wskazywał on jasno, że starsze pokolenie, które również wymaga reedukacji, gdyż zostało ukształtowane przez formację kapitalistyczną, zdoła jedynie zbudować podstawy nowego ustroju – że zatem losy rewolucji socjalistycznej, los świata, którego jeszcze nie ma, lecz który będzie, zależą w poważnym stopniu od tego, jakie będzie młode pokolenie.

Zatem od tego, jakie będzie wychowanie.

Lenin wielokrotnie podkreślał to, czego zbyt często nie rozumie nie tylko współczesna młodzież, lecz co uchodzi także uwadze ludzi dorosłych, że przed nowym pokoleniem, którego głównym celem jest budowa ustroju komunistycznego, stoi zadanie o wiele trudniejsze, bardziej skomplikowane niż przed pokoleniem, które zburzyło podstawy starego społeczeństwa.

Omawiając zadania związków młodzieży w Rosji Lenin powiedział : „nie trudno było przepędzić cara – na to trzeba było zaledwie kilku dni. Niezbyt trudno było przepędzić obszarników – można to było uczynić w ciągu kilku miesięcy – niezbyt trudno jest także znieść kapitalistów. Ale znieść klasy jest bez porównania trudniej”.

Ponadto, wskazywał Lenin, właściwe zadanie budowy społeczeństwa komunistycznego nie jest zdaniem jednorazowym, jest to zadanie całego życia dorastającego pokolenia.

Powstaje więc zasadnicze pytanie : jak należy wychowywać młodzież, aby mogła ona zrealizować tak wielkie zadanie.

Co trzeba robić, aby młodych ludzi wychować na prawdziwych komunistów – bowiem wychowywać według wzorów Lenina, to uczynić z młodego człowieka komunistę.

Jedno nie ulegało dla Lenina wątpliwości : wychowanie, podobnie jak nauczanie i kształcenie nie może być takie jak dawniej.

Organizacja wychowania powinna być przekształcona w zasadniczy sposób.

Nie możemy wychowywać młodego pokolenia w taki sposób, jak robiła to dawna szkoła, która „wychowywała służalców niezbędnych dla kapitalistów”, która wychowywała młode pokolenie na „podciągniętych pod jeden strychulec biurokratów”, która raczyła to pokolenie „wszelkiego rodzaju ckliwymi mówkami i normami etycznymi”.

Ponadto wychowanie nie może – zdaniem Lenina – odbywać się tylko na terenie szkoły i nie mieć związku z życiem, gdyż „szkoła oderwana od życia, oderwana od polityki – to fałsz i obłuda”.

Wychowanie, według Lenina, musi być procesem, który związany jest ściśle z walką ludzi pracy przeciw wyzyskiwaczom.

„Tylko pracując razem z robotnikami można stać się prawdziwym komunistą” - pisał Lenin.

Oznacza to u Lenina, że pokolenie dorastające „powinno wszystkie zadania swej walki ujmować w ten sposób, aby w każdej  wsi, w każdym mieście młodzież codziennie rozwiązywała praktycznie to czy inne zadanie wspólnej pracy, choćby nawet najmniejsze, choćby nawet najprostsze”.

Bez pracy bowiem, według Lenina, nic nie jest warta książkowa znajomość komunizmu, zaczerpnięta z broszur czy dzieł komunistycznych.

Wychowanie komunistyczne ma przygotować ludzi do takiego postępowania, aby swą pracę i swe siły zdolni byli oddawać  sprawie ogółu.

By żadnej sprawy wokół siebie nie traktowali jako „nie swojej”.

„Trzeba – pisał Lenin – aby cała praca nad wychowaniem, kształceniem i nauczaniem młodzieży współczesnej była wpajaniem w nią moralności komunistycznej”.

Powstaje więc pytanie, na czym polegać ma ta moralność i jakim człowiekiem ma być komunista.

Charakteryzując ideał człowieka w społeczeństwie socjalistycznym Lenin wskazuje na takie cechy człowieka, które określają jego stosunek i wymogi w odniesieniu do niego samego oraz na cechy określające jego stosunek do innych ludzi, tj. do najbliższego otoczenia oraz do starszej grupy społecznej.

Omawiając stosunek człowieka do niego samego Lenin wskazuje, że powinien on dążyć do rozwoju wszystkich swoich sił i zdolności w stopniu możliwie najwyższym.

W realizacji swych celów człowiek powinien być zdecydowany i odważny – przede wszystkim w sprawach dotyczących kolektywu i ideologii.

Powinien jednak zawsze  dawać prymat dobru ogólnemu , nad dobrem jednostkowym.

Nade wszystko zaś, człowiek powinien być zaangażowany, tj. nie szczędzić energii w walce o wartości społeczne, odznaczać się wrażliwością na krzywdę i zło oraz zdolnością do ich zwalczania.

Leninowskie pojęcie zaangażowania, tzn. wrażliwości na krzywdę i zło implikuje więc konieczność podjęcia walki ze złem, a potrzeba owej walki ma być naturalną reakcją człowieka, a nie kupiecką kalkulacją.

Przeciwieństwem takiej postawy jest postawa zachowawcza, którą najlepiej charakteryzują słowa samego Lenina : „Jeśli mam swoją posadkę jako lekarz, jako inżynier, nauczyciel, biuralista to inni nic mnie nie obchodzą”.

Tak jak wszystkie twierdzenia teoretyczne, które zgodnie z marksistowsko – leninowską teorią poznania powinny być sprawdzane w ogniu praktyki, tak samo hasła głoszone przez określonych ludzi ludzi powinny być nieustannie konfrontowane z ich rzeczywistą działalnością.

I konfrontacja taka, a nie ocena ludzi według głoszonych przez nich haseł, powinna być jedynym kryterium sprawdzania ludzi pod względem ich społecznego zaangażowania.

Lenin wskazuje także na inne cechy człowieka epoki komunizmu, takie jak szczerość i brak zakłamania, prawość i uczciwość moralna oraz brak obłudy.

Ale już ten pobieżny przegląd leninowskich cech charakteru człowieka nowego społeczeństwa pozwala nam uzmysłowić sobie fakt, że nauka Lenina o wychowaniu jest dziś tak samo aktualna, jak w latach dwudziestych naszego wieku.

Charakteryzując człowieka ze względu na cechy określające jego stosunek do innych ludzi Lenin wskazuje, że cechy te odnoszą się przede wszystkim do tzw. stosunków międzyludzkich, panujących w określonej grupie społecznej.

Podstawową cechą człowieka z tego zakresu jest humanizm socjalistyczny, przejawiający się przede wszystkim w tym, że cenimy i szanujemy człowieka w każdym człowieku, że żywimy poczucie równości wszystkich ludzi, ich wolności i braterstwa.

Humanizm socjalistyczny wyraża się także w tym, że nasze czyny zgodne są z naszymi słowami – tzn., że wolni od postawy faryzejskiej mówimy tylko to, w co naprawdę wierzymy; że postępujemy zgodnie z głoszonymi przez nas poglądami.

Ważnym elementem postawy humanistycznej jest obiektywizm w ocenie drugiego człowieka, zarówno w dyskusji czy polemice jak również w takiej sytuacji, kiedy dochodzi do starcia interesów.

Nie trzeba uzasadniać poglądu, że leninowskie postulaty humanizmu socjalistycznego bywają przekreślane, gdy ograniczamy się do wypowiadania „właściwych” słów, a nie dbamy zupełnie o właściwą postawę; kiedy występujemy przeciwko człowiekowi wskazującemu na ujemne zjawiska i stwarzającemu w ten sposób konfliktową sytuację.

JAN SARNA”.

POWYŻSZY MATERIAŁ ŹRÓDŁOWY PRZESŁAŁ :

RYSZARD RAUBA – KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI (KPP)

 

 
PDF Drukuj Email

Jestem działkowcem z katowickiego ogrodu.


Od jakiegoś czasu obserwuję na stronach PZD atak na media i Andrzeja Łaszczyka w związku z realizacją inwestycji w Rynii.  Nie rozumiem tej histerii. Nie wypowiadam się co do innych spraw, ale inwestycje w ROD nie są mi obce.


Ze stanowiska Komisji Rewizyjnej Krajowej Rady i materiałów prasowych wynika wprost, że elektryfikacja realizowana była przez okręg dwiema umowami. Jedna warta 780 000 zł. druga dwa razy tyle, to w sumie ponad 2 miliony zł.  Nie jestem ekspertem ale nie jestem również laikiem w zakresie budownictwa.


Dlatego jest dla mnie dziwne, że okręg nie potrafił w sposób porządny przygotować dokumentacji i przeprowadzić inwestycji, bądź co bądź całkiem prostej i bez szczególnych utrudnień technicznych, jedną umową, a nie kluczyć zupełnie bez sensu. Moim zdaniem okręg albo źle przygotował dokumentację i założenia do projektu albo popełnił błędy później.


Kwoty wydawane przez Związek, szczególnie przy tak istotnych dla ogrodów inwestycjach jak elektryfikacja, muszą być przygotowane rzetelnie i w sposób przemyślany, bo za tym stoją duże środki jak na możliwości działkowców. Stwierdzenie  jest proste, gdyby była jedna umowa można by było uzyskać korzystniejsze warunki i oszczędzić wcale niezłe pieniądze. W przypadku 2 umów na to samo zadanie z tym samym wykonawcą,  w najlepszym przypadku może to budzić co najmniej wątpliwości co do prawidłowości przygotowania i realizacji inwestycji. Po co Okręg bierze się za zadanie, którego nie potrafi przeprowadzić?

 


Komisja Rewizyjna i PZD zamiast uznać, że Pan Łaszczyk i media troszczą się o dobro ogrodów i działkowców, atakują histerycznie tych którzy mają odmienne zdanie, obrażając i umniejszając ich racje. To nie jest sposób na prawdę. Oczywiście jest to moje zdanie bo nie znam wszystkich faktów, ale samo pokrzykiwanie ze strony PZD – jesteś podły i niewiarygodny bo nas krytykujesz nie jest dobrym rozwiązaniem. Może więcej faktów nawet nie wiemy jak duży jest ogród itp. Może na temat inwestycji w ogrodzie wypowiedzą się działkowcy z tego ogrodu ale czy będą mieli odwagę?

 
PDF Drukuj Email

NOWY ETAP REPRESJI POLITYCZNYCH W POLSCE

Prokuratura domaga się ponownego osądzenia członków Komunistycznej Partii Polski oraz  redakcji pisma „Brzask”, którzy zostali oskarżeni o „propagowanie totalitaryzmu”.

Prokuratura Okręgowa w Katowicach, twierdząc, że „odwoływanie się do ideologii marksistowsko – leninowskiej wskazuje na propagowanie ustroju totalitarnego”, odwołała się od decyzji Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej, który umorzył toczące się od ponad roku postępowanie karne.

Pierwszy wyrok skazujący zapadł w trybie nakazowym wyłącznie w oparciu o akt oskarżenia przedstawiony przez prokuraturę, bez udziału oskarżonych w rozprawie 31 marca 2016 roku czworo członków redakcji „Brzasku” zostało skazanych na 9 miesięcy prac społecznych oraz grzywny za odwoływanie się do marksizmu – leninizmu.

Wszyscy oskarżeni złożyli odwołanie od wyroku, domagając się rozpatrzenia sprawy w toku standardowej procedury.

26 stycznia Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej podjął decyzję o umorzeniu postępowania.

Sąd przypomniał, że zarówno KPP, jak i „Brzask” są legalne.

W publikacjach nie dopatrzył się propagowania totalitarnego ustroju.

Dodał, że „nie jest karalne identyfikowanie się z (…) ideologią komunistyczną”.

10 dni przed umorzeniem postępowania zmarł jeden z oskarżonych – Marian Indelak.

Ponownym rozpatrzeniem sprawy zajmie się Sąd Okręgowy w Katowicach.

POWYŻSZY MATERIAŁ PRZESŁAŁ :

 

RYSZARD RAUBA - KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI (KPP).

 
<< Początek < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Następna > Ostatnie >>

Strona 9 z 89