Wydarzenia na lewicy

Zarząd Polskiej Lewicy

Siedziba partii

Korespondencję do 
Zarządu Partii
prosimy kierować na adres

Polska Lewica
ul. Al. Kamińskiego 2 m. 2
03-130 Warszawa
tel. 693-190-304 
     501-752-204

zarzad@polskalewica.pl 

Komentarze polityczne
PDF Drukuj Email

Bajki o tym jak PZD dba o działkowców cz. 3.


Znacie opowieści (bajki) tzw. działaczy Polskiego Związku Działkowców, jak to w tym związku dba się o interesy działkowców?

 

A więc poczytajcie jak to wygląda w praktyce dnia codziennego.

W tym artykule zajmiemy się dotacjami jakie otrzymały ogrody w Okręgu Pomorskim w Gdańsku w ubiegłym roku z Funduszu PZD przeznaczonego na usuwanie klęsk żywiołowych

 

Dla przykładu omówimy sytuację w ROD "Przyszłość" w Gdańsku.

Ogród ten otrzymał w formie dotacji 15.000,00 zł z przeznaczeniem na rozwiązanie problemów z odwodnieniem terenu.

A teraz popatrzcie Państwo jak wygląda ten ogród w rok po otrzymaniu dotacji. Jak widać na załączonych zdjęciach ogród jest zalewany tak jak był zalewany poprzednio. Według uzyskanych informacji nie wykonano żadnego odwodnienia, które by w jakiejkolwiek formie zabezpieczyło dorobek działkowców przed wodą.

Oprócz zalewania ogrodu wodą pojawia się

także problem zagrożenia epidemiologicznego

woda zalewa szamba i ich zawartość przemieszcza się po całym ogrodzie.

 

I co na to Zarząd ogrodu jak zwykle nic.


Co ciekawsze za straty poniesione przez działkowców związane z zalewaniem ich altan czy działek PZD nie zwróci im ani grosza.


P.S.

Chętnie zamieścimy wyjaśnienia Zarządu ROD "Przyszłość" w Gdańsku co zrobił w tej sprawie i jak wykorzystał przyznaną dotację.


A oto kilka zdjęć z tego ogrodu po opadach deszczu i akcji podejmowanych przez działkowców w celu odwodnienia ogrodu.


 

 

 
PDF Drukuj Email

W związku ze zbliżającą się 100. rocznicą

Rewolucji Październikowej

Komunistyczna Partia Polski (KPP)

przypomina:

„Wielkie rocznice mają to do siebie, że zmuszają do refleksji, do zadumy nad tym wszystkim, czym zaowocowały w historii.

O Wielkim Październiku napisano wiele – tomy całe.

I może właśnie dlatego tak trudno jest dziś z owej niezliczonej ilości uwag, syntez i przyczynków wybrać te najbardziej trwałe i uniwersalne.

Niechaj więc do naszej wyobraźni przemówi twórca i wódz owych wydarzeń – Włodzimierz Lenin.

„Nauka nasza nie jest dogmatem, lecz wytyczną działania – tak mówili Marks i Engels, którzy słusznie wyszydzali wkuwanie i zwykłe powtarzanie formuł, mogących w najlepszym razie jedynie nakreślić ogólne zadania, nieuchronnie modyfikowane przez konkretne ekonomiczne i polityczne warunki każdej poszczególnej fazy procesu historycznego...”.

(„Listy o taktyce”).

„Państwo jest silne świadomością mas. Państwo jest silne wówczas, kiedy masy o wszystkim wiedzą, o wszystkim mogą wydać sąd i wszystko czynią świadomie...”.

(Z przemówienia na II Zjeździe Rad).

„Klasa robotnicza potrafi wychować i zahartować swoje organizacje, krytykując otwarcie swych przedstawicieli. Nie od razu, nie bez tarć, nie bez walki i nie bez trudu rozwiążemy jednak postawione nam przez ciężki obrót wydarzeń ciężkie zadanie...”.

(„O niektórych cechach obecnego rozkładu”).

„Bez dyskusji, polemik i walki poglądów niemożliwy jest żaden ruch. W tej liczbie i ruch robotniczy. Bez bezlitosnej walki z wyradzaniem się polemiki w wymyślanie i swary niemożliwa jest żadna organizacja...”.

(„Dwie metody polemiki i walki”).

„Maskowanie nieprzyjemnej prawdy poczciwymi słówkami , to najbardziej szkodliwa i niebezpieczna rzecz dla sprawy proletariatu, dla sprawy mas pracujących. Prawdzie, choćby nie wiem jak była gorzka, należy patrzeć prosto w oczy. Polityka nie spełniająca tego warunku jest polityką zgubną”.

(„Obrona imperializmu zamaskowana niewinnymi frazesami”).

„Wśród błędów, braków, potknięć naszej rewolucji niemałą rolę odgrywają błędy zrodzone wskutek braku dostatecznej kontroli ze strony robotników nad organizatorską pracą inteligentów...”.

(„Jak zorganizować współzawodnictwo”).

„Najgorsze u nas, to nadmierna obfitość w prasie ogólnikowych rozwiązań i politycznego trajkotania, a równocześnie dotkliwy brak badań nad terenowym doświadczeniem. Zarówno w terenie, jak i na górze istnieją silne tendencje, przeciwne podawaniu tych doświadczeń do powszechnej wiadomości i ich rzetelnej ocenie. Istnieje lęk przed wywlekaniem brudów, przed nagą prawdą, chęć wymigania się od prawdy napuszonym ogólnikiem, zwyczajną płycizną...”.

(„Z listu do N. Osińskiego”).

„Skoro bowiem nieobłudnie uczymy robotników i chłopów przestrzegania dyscypliny, to obowiązani jesteśmy zacząć tę naukę od siebie samych”.

(Telegram do P. F. Winogradowa).”

Cyt. za :

W rocznicę Października, „Dziennik Popularny”, ŁÓDŹ, piątek – 7, sobota – 8 i niedziela 9 listopada 1980 roku, Tok XXXVI, nr 242 (9710), s. 1.

Powyższy, historyczny materiał źródłowy przesłał :

Tow. Ryszard Rauba – Komunistyczna Partia Polski (KPP).

 

 
PDF Drukuj Email

Jakimi ogrodami rządzi Prezes Kondracki cz. 2?


Imperium działaczy Polskiego Związku Działkowców w sposób nieubłagany sypie się w gruzy. Kolejne ogrody opuszczają tą strukturę (PZD) i zakładają własne stowarzyszenia, które przejmują prowadzenie Rodzinnych Ogrodów Działkowych. Dla przykładu podajemy przykładowe stowarzyszenia które zarejestrowały się na terenie województwa mazowieckiego, podobnie wygląda sytuacja w innych województwach. Do sprawy powrócimy w następnych artykułach.


1. STOWARZYSZENIE OGRODOWE BIAŁA BRZOZA Wola Prażmowska nr KRS 0000266124

2. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "NASZA KRĘPA" Krępa nr KRS 0000520360

3. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "RODZINNEGO OGRODU DZIAŁKOWEGO MORYSIN" Warszawa nr KRS 0000521316

4. STOWARZYSZENIE OGRODOWE LOTNISKO Warszawa nr KRS 0000524369

5. STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNEGO OGRODU DZIAŁKOWEGO IMIENIA WŁADYSŁAWA REYMONTA Pruszków nr KRS 0000527710

6. STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNEGO OGRODU DZIAŁKOWEGO "GŁOSKÓW"  Głosków nr KRS 0000532374

7. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "PRAŻMÓW" Dobrzenica nr KRS 0000536147

8. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "PLENER" Warszawa nr KRS 0000536423

9. STOWARZYSZENIE OGRODOWE ROD "SŁONECZNY" W WĘGROWIE  Węgrów nr KRS 0000540243

10. STOWARZYSZENIE OGRODOWE - RODZINNY OGRÓD DZIAŁKOWY "FORT DĘBE" Dębe nr KRS 0000544743

11. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "JAROSZÓWKA" Jaroszowa Wola nr KRS 0000546983

12. STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNY OGRÓD DZIAŁKOWY "NAD TOCZNĄ" W ŁOSICACH  Łosice nr KRS 0000551312

13. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "PESTKA" Nowy Dwór Mazowiecki nr KRS 0000551532

14. STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNEGO OGRODU DZIAŁKOWEGO IM. MIESZKA I  Warszawa nr KRS 0000552286

15. STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNEGO OGRODU DZIAŁKOWEGO "LOTOS" Szczaki nr KRS 0000553641

16. STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNEGO OGRODU DZIAŁKOWEGO "SZAŁASY" Powązki nr KRS 0000567967

17. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "RODZINNY OGRÓD DZIAŁKOWY NA WIRAŻU" Warszawa nr KRS 0000638646

18. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "BAJKA" Borowiec nr KRS 0000653763

19. "STOWARZYSZENIE OGRODOWE RODZINNY OGRÓD DZIAŁKOWY NOWY DZIAŁKOWIEC" Warszawa nr KRS 0000686624

20. STOWARZYSZENIE OGRODOWE "LEŚNE ZACISZE" Wólka Pracka nr KRS 0000688111


O bałaganie w ewidencji ogrodów prowadzonej w Okręgowym Zarządzie Mazowieckim  Polskiego Związku Działkowców w Warszawie już pisaliśmy wcześniej

 

Patrz także poprzedni artykuł z tego cyklu.

 
PDF Drukuj Email

W związku z 76. rocznicą tragicznej śmierci

wybitnego polskiego socjalisty Norberta Barlickiego

(27 września 1941 – 27 września 2017)

Komunistyczna Partia Polski (KPP) i cała współczesna, antyfaszystowska, postępowa, polska lewica socjalna składają mu uroczysty hołd !!! :

„W piątą rocznicę śmierci

NORBERTA BARLICKIEGO”

„Minęło pięć lat od śmierci Norberta Barlickiego.

Partia nasza chyli swe czerwone sztandary nad grobem tego czołowego przywódcy Polskiej Partii Socjalistycznej, który był zarazem czołowym bojownikiem jednolitego frontu robotniczego, jedności klasy robotniczej w walce z faszyzmem.

Tow. Barlicki był w przedwojennej PPS przedstawicielem zwolenników jednolitego frontu walczących o niezależność tej partii od sanacyjnych agentur, od wpływów reakcji i mieszczaństwa.

Tow. Barlicki wskazywał swej partii drogę walki z faszyzmem, walki wspólnej z rewolucyjnym skrzydłem ruchu robotniczego, walki o obalenie w Polsce panowania wielkiego kapitału i obszarnictwa.

Tow. Barlicki doceniał w pełni olbrzymie znaczenie, jakie posiada dla światowej demokracji, dla zapewnienia światowego pokoju Związek Radziecki, walczył o zbliżenie, o sojusz pomiędzy Polską a Związkiem Radzieckim.

Na tej drodze spotkał się tow. Barlicki w braterstwie broni ze Stanisławem Dubois, przedstawicielem młodego pokolenia jednolitofrontowców w polskim ruchu socjalistycznym.

Na tej drodze tow. Barlicki spotkał się w bliskiej współpracy z ludźmi naszego ruchu, ludźmi, którzy później polegli w walce pod naszymi sztandarami, albo którzy po dziś dzień walczą w szeregach naszej partii.

Więzy pomiędzy tow. Barlickim a ludźmi naszego ruchu nawiązane zostały w ogniu wspólnej walki o interesy klasy robotniczej, o interesy demokracji polskiej, o interesy Narodu Polskiego.

Dlatego, jeśli w dniu dzisiejszym czcimy pamięć tow. Barlickiego, zmarłego pięć lat temu w niemieckiej katowni, czcimy nie tylko działacza i przywódcę bratniej, związanej z nami wspólną walką i wspólnym budownictwem, Polskiej Partii Socjalistycznej.

Czcimy zarazem pamięć towarzysza wspólnej walki, współbojownika idei, którą dziś razem – peperowcy i pepesowcy – realizujemy – idei Polski Ludowej.

Polski wolnej od wielkiego kapitału i obszarnictwa.

Polski mas pracujących wsi i miast.

Polski sprawiedliwości społecznej”.

Cyt. za :

„W piątą rocznicę śmierci NORBERTA BARLICKIEGO”, „GŁOS ROBOTNICZY” - PISMO POLSKIEJ PARTII ROBOTNICZEJ, ROK II, ŁÓDŹ, SOBOTA 28 WRZEŚNIA 1946 ROKU, Nr 268(459), s. 3.

Powyższy, historyczny materiał źródłowy przesłał :

Tow. Ryszard Rauba – Komunistyczna Partia Polski (KPP).

 

 
PDF Drukuj Email

W związku ze zbliżającą się 100. rocznicą

Rewolucji Październikowej

Komunistyczna Partia Polski (KPP)

przypomina o jej polskich uczestnikach

„Nasz związek z rewolucją proletariacką w Rosji nie był jednostronny, nie byliśmy tylko biernymi obserwatorami i odbiorcami jej oddziaływania, lecz czynnymi uczestnikami walk o zwycięstwo i utrwalenie władzy radzieckiej.

Po jej stronie opowiedziały się dziesiątki tysięcy Polaków i można powiedzieć, że nigdy przedtem nie notowano w takiej skali i o takim zasięgu współdziałania polsko – rosyjskich sił rewolucyjnych w walce o wolność i postęp społeczny.

Toczona wówczas wspólnymi siłami walka, której przewodziła partia bolszewicka, miała na celu tak urzeczywistnienie nowego ustroju społecznego, jak i myśli Włodzimierza Lenina, że „Wolność Polski jest niemożliwa bez wolności Rosji”.

Szeroki udział Polaków w Rewolucji Październikowej i w obronie władzy radzieckiej stanowi wyjątkowo chlubną kartę bogatej tradycji polsko – rosyjskiej współpracy rewolucyjnej.

Jest on przykładem zaangażowania się Polaków w walce o postępowe ideały społeczne i narodowe oraz przejawem ich internacjonalistycznej postawy.

Na ten temat wiemy dziś już dostatecznie wiele, aby móc bez przesady stwierdzić, że poza narodami Rosji, naród polski wniósł największy wkład do zwycięstwa Rewolucji Październikowej.

Jej polscy uczestnicy górowali zdecydowanie liczebnością i aktywnością nad innymi grupami internacjonalistów walczących w Rosji o władzę radziecką.

Polacy dostarczyli najwięcej szeregowych żołnierzy rewolucji i działaczy na różne odpowiedzialne stanowiska we władzach radzieckich.

Uczestników Polaków, biorących czynny udział w Rewolucji Październikowej i w obronie pierwszego państwa socjalistycznego, było w przybliżeniu około 100 tysięcy,  z czego 7700 jest nam dzisiaj bliżej znanych (…).

Polacy ponieśli także największe ofiary w walce o państwo radzieckie w porównaniu z innymi grupami internacjonalistów.

Wielu z nich pozostało w Kraju Rad, służąc mu swym talentem i oddaniem, inni znów powrócili do kraju ojczystego, gdzie byli nosicielami rewolucyjnych przeobrażeń w Rosji.

Wśród innych grup narodowych, zasłużonych w walce o władzę radziecką, kolejne miejsca po Polakach zajmowali Węgrzy (ok. 80 tys.) oraz Czesi i Słowacy (ok. 10 tys.).

Poważny udział Polaków w Rewolucji Październikowej wiąże się głównie z pokaźną ich liczebnością w Rosji w 1917 r. oraz opowiedzeniem się po stronie haseł głoszonych przez bolszewików. (…)

Skupiska ludności polskiej były rozrzucone niemal po całej Rosji, lecz największe z nich znajdowały się w guberniach europejskich, czyli w głównych ośrodkach wydarzeń rewolucyjnych.

Zdecydowaną większość Polonii rosyjskiej stanowili ludzie o rodowodzie robotniczym i chłopskim, mniejsze zaś reprezentanci burżuazji, ziemiaństwa i inteligencji.

Skład społeczny Polaków rzucał oczywiście na postawę wobec rewolucyjnych wydarzeń w Rosji i określone powiązania polityczne.

Na środowiska polskie oddziaływały krajowe partie polityczne i ich odpowiedniki w Rosji oraz partie rosyjskie, które ożywiły swoją działalność dopiero po obaleniu caratu w wyniku rewolucji lutowej 1917 r. (…)

Decydujące znaczenie w pozyskiwaniu Polaków dla rewolucji proletariackiej w Rosji maiły polskie partie lewicowe, które po rewolucji lutowej rozwinęły się organizacyjnie i ożywiły swoją działalność.

W licznych miastach rosyjskich powstały grupy i sekcje SDKPiL, PPS – Lewicy, PPS – Frakcji i Polskie Zjednoczenie Socjalistyczne.

Ogółem w całej Rosji powstało 158 partyjnych organizacji socjalistycznych. (…)

Dzięki oddziaływaniu SDKPiL i PPS – Lewicy polskie masy pracujące włączyły się w nurt walki o przerastanie rewolucji burżuazyjno – demokratycznej w socjalistyczną.

Polscy robotnicy działali czynnie wraz z robotnikami rosyjskimi w związkach zawodowych, komitetach fabrycznych, w radach robotniczych i żołnierskich.

Nieco mniejsza rola przypadła 400 – tysięcznej masie chłopów polskich, którzy w silniejszym stopniu pozostali pod wpływami kół ziemiańskich.

Stopniowo i wśród nich postępowała radykalizacja i w końcu część chłopstwa polskiego opowiedziała się także po stronie władzy radzieckiej.

Już w okresie przygotowania do rewolucji socjalistycznej Polacy aktywnie uczestniczyli w organizowaniu jej siły zbrojnej – Gwardii Czerwonej i komitetów wojskowo – rewolucyjnych.

Do Komitetu Wojskowo – Rewolucyjnego w Piotrogrodzie, kierowniczego ośrodka powstania październikowego w tym mieście, weszli czołowi działacze SDKPiL : Feliks Dzierżyński, Józef Unszlicht i Franciszek Grzelszczak. (…)

W czasie powstania zbrojnego w Piotrogrodzie decydującą rolę w zdobyciu Poczty Głównej i Telegrafu odegrali także działacze SDKPiL : Julian Leszczyński (Leński) i Stanisław Pestkowski.

Wśród szturmujących Pałac Zimowy były dziesiątki Polaków z robotniczej Gwardii Czerwonej, której dowódcami w niektórych zakładach piotrogrodzkich byli nasi rodacy. (…)

Gdy w ślad za Piotrogrodem wybuchło powstanie zbrojne w Moskwie, to i w jego kierownictwie znaleźli się obok bolszewików polscy działacze.

SDKPiL reprezentowali w nim Stanisław Bobiński i Stanisław Budzyński.

I tutaj dowódcami Gwardii Czerwonej byli także Polacy. (…)

Zdobycie moskiewskiego Kremla było udziałem również jednostki Gwardii Czerwonej, którą dowodził Wacław Węgliński.

Tutaj też w szeregach Gwardii Czerwonej przechodził swój chrzest bojowy Karol Świerczewski.

Kiedy w Piotrogrodzie zwyciężyła władza radziecka i w pałacu Smolnym obradował znany II Zjazd Rad (25 – 26 X/7 – 8 XI 1917 r.) wśród jego delegatów znalazło się 20 Polaków. (…)

Polacy mieli również poważny udział w tworzeniu władzy radzieckiej w azjatyckiej części Rosji, gdzie duża rola przypadła polskim zesłańcom na Syberii.

W ustanowieniu władzy radzieckiej na Syberii odznaczyły się oddziały polskie Gwardii Czerwonej. (…)

Polacy obejmowali stanowiska nie tylko w powstających republikach narodowych, lecz także w centralnych i prowincjonalnych władzach Rosji Radzieckiej.

Dzierżyński był przewodniczącym Wszechrosyjskiej Komisji Nadzwyczajnej do walki z kontrrewolucją i sabotażem. (…)

W organizującej się dyplomacji radzieckiej odpowiedzialne funkcje powierzono Julianowi Marchlewskiemu i Wacławowi Worowskiemu.

W Najwyższej Radzie Gospodarki Narodowej i jej wydziałach powierzono ważne stanowiska m.in. Jakubowi Haneckiemu i Wincentemu Jastrzębskiemu. (…)

Najbardziej masową formą udziału Polaków w walce o władzę radziecką było ich uczestniczenie w szeregach Armii Czerwonej podczas wojny domowej w Rosji.

Polacy zasilali jej szeregi jako ochotnicy i to nawet w okresie, kiedy wprowadzono obowiązek służby wojskowej.

Wielu z nich piastowało w armii wysokie stanowiska jako dowódcy frontów, armii, dywizji i mniejszych jednostek. (…)

Najliczniej Polacy byli reprezentowani w Zachodniej Dywizji Strzelców, która w przytłaczającej większości składała się z polskich oficerów i żołnierzy.

Początek dał jej I Polski Pułk Biełgorodzki, który wyodrębnił się z I Korpusu Polskiego i  opowiedział się po stronie Rewolucji Październikowej, przybierając nazwę I Polskiego Pułku Rewolucyjnego. (…)

Po przeformowaniu został przeniesiony do Moskwy i tutaj w marcu 1918 r. stał się podstawą Rewolucyjnego Czerwonego Pułku Warszawskiego.

Kiedy latem 1918 r. wzmogła się interwencja i kontrrewolucja, w Rosji zostały utworzone dalsze jednostki polskie w Dywizji Zachodniej. (…)

W miarę upływu czasu udział Polaków w obronie Kraju Rad malał, na co wpłynęła możliwość powrotu do kraju ojczystego. (…)”.

Cyt. za :

Mieczysław Tanty, Polscy uczestnicy Rewolucji Październikowej, „Mówią wieki” 1977, Nr 11, s. 14 – 18.

Powyższy, historyczny materiał źródłowy przesłał :

Tow. Ryszard Rauba – Komunistyczna Partia Polski (KPP).

 

 
<< Początek < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Następna > Ostatnie >>

Strona 4 z 110