Wydarzenia na lewicy

Zarząd Polskiej Lewicy

PDF Drukuj Email

„FRANCO MUSI ODEJŚĆ!

Akcja Rządu Rzeczypospolitej w Radzie Bezpieczeństwa”

O  tym pisał łódzki „GŁOS ROBOTNICZY” - PISMO POLSKIEJ PARTII ROBOTNICZEJ

w niedzielę, 14 kwietnia 1946 roku.

KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI (KPP) PRZYPOMINA :

GEN. F. FRANCO NIGDY NIE BYŁ HISZPAŃSKIM PATRIOTĄ !!!

BYŁ TYLKO I WYŁĄCZNIE OBRZYDLIWYM KŁAMCĄ, HIPOKRYTĄ,

SKRAJNYM PSYCHOPATYCZNYM REAKCJONISTĄ I OSZOŁOMEM

ORAZ TĘPYM, PLUGAWYM, FASZYSTOWSKIM ZBRODNIARZEM !!!

BYŁ PO PROSTU REBELIANCKIM, ANTYDEMOKRATYCZNYM ZEREM !!!

NIELEGALNE RZĄDY GEN. FRANCO BYŁY HANIEBNE I NIKCZEMNE !!!

„Od lat jątrzy ciało Europy wrzód bolesny.

Od dziesięciu lat terroryzuje gen. Franco naród hiszpański i z kraju swego czyni zbrojownię faszyzmu międzynarodowego.

Jaka jest geneza reżymu generała Franco znienawidzonego w całym świecie?

W roku 1936 w legalnych wyborach do „cortezów” (parlamentu hiszpańskiego) zdobył większość Front Ludowy, złożony z komunistów, socjalistów i republikanów.

Zwycięstwo demokracji hiszpańskiej krzyżowało plany Mussoliniego i Hitlera, szykujących się już podówczas do walki o panowanie nad światem.

Przy ich pomocy rozpoczął tedy gen. Franco swój rokosz przeciwko Republice.

Wystąpił on do walki pod hasłem walki o Narodową Hiszpanię i o wiarę katolicką i powołał pod swoje sztandary liczne zastępy – mahometańskich Maurów z Marokka.

Broni dostarczył Hitler i Mussolini.

Tego jednak było mało i dlatego wysłano włoskie i niemieckie oddziały lotnicze, pancerne i nawet dywizje piechoty.

Faszystowskie samoloty bombardowały miasta hiszpańskie, czołgi miażdżyły obrońców Republiki, pociski zabijały żołnierzy antyfaszystowskich i ludność cywilną.

Na pomoc Republice Hiszpańskiej wyruszyły zastępy najszlachetniejszych bojowników z całej Europy, którzy w Brygadach Międzynarodowych pomagali legalnemu Rządowi.

Oczywiście w tej walce nie zabrakło Polaków.

Brygada im. Jarosława Dąbrowskiego okryła się w Hiszpanii nieśmiertelną sławą i do wieńca laurowego polskich zwycięstw, - do Grunwaldu, Kircholmu i Wiednia niejeden liść chwały dodała.

Ówczesny rząd w Polsce wraz z całą reakcją światową obdarzał swymi sympatiami i nawet udzielał pomocy gen. Franco.

Doszło nawet do takiego skandalu, że Dąbrowszczacy pozbawieni zostali obywatelstwa Polskiego.

Francja udzieliła Hiszpanii tylko niewielkiej pomocy.

Rząd angielski swą polityką nieinterwencji odciął Republikę od pomocy z zagranicy i wydał ją ostatecznie na łup faszyzmu.

Demokracja Hiszpańska osamotniona w walce, otoczona wrogami, broniła się długo.

Wyczerpana uległa i w roku 1939 po trzyletnich blisko zmaganiach, po wymordowaniu półtora miliona ludzi, po obróceniu kraju w ruinę, zdobył gen. Franco władzę i zaprowadził w Hiszpanii porządek faszystowski, wzorowany na Hitlerii.

Po opanowaniu Hiszpanii nic nie stało więcej na drodze międzynarodowego faszyzmu.

W marcu opanowały Niemcy Czechy, a w kilka miesięcy później nastąpiła katastrofa wrześniowa.

W czasie II wojny światowej, była Hiszpania gen. Franco wiernym sojusznikiem faszyzmu.

Jako kraj formalnie neutralny sprowadzała z całego świata surowce potrzebne „Osi” i przekazywała je państwom faszystowskim.

Formalnie neutralność nie przeszkodziła gen. Franco przez skoncentrowanie swej armii w roku 1939 i 1940 na granicy hiszpańskiej trzymać w szachu Francję, nie przeszkodziła mu w roku 1941 w wysłaniu „Błękitnej dywizji” na front sowiecki, nie przeszkadzała mu ona na każdym kroku akcentować swą wierność i wdzięczność „Führerowi”.

Jeszcze po śmierci Hitlera gdy legła w gruzach faszystowska międzynarodówka, nie mógł się powstrzymać Franco od wysłania depeszy kondolencyjnej i udzielił azylu licznym SS – owcom, szukającym u niego schronienia.

Już od roku 1937 – go stała się Hiszpania krajem  całkowicie prawie zależnym gospodarczo od Niemiec.

Kapitał niemiecki uzależnił od siebie i opanował gospodarkę hiszpańską.

W latach wojny proces ten jeszcze bardziej się pogłębił, szczególnie od roku 1943 – go, kiedy klęska Niemiec stawała się coraz bardziej nieuchronna.

W ciągu tego ostatniego okresu III – ej Rzeszy, została Hiszpania zamieniona w rezerwat, w którym  bestie faszystowskie miały przetrzymać najbliższy okres po klęsce, w możliwie dobrych warunkach.

Do Hiszpanii zostały przeniesione laboratoria niemieckie, w których po V1 i V2, miały być wypracowywane nowe typy broni, aż do broni atomowej włącznie.

Dziesiątki tysięcy SS – owców, gestapowców, morderców i różnych „uczonych” niemieckich schroniło się w krainie gen. Franco i tu wespół z miejscowymi faszystami knuje nowe spiski i oczekuje dnia odwetu za Maj – 1945 r.

Na razie nie śmiejąc jeszcze jawnie wystąpić na zewnątrz, trenują się faszyści (tak samo jak w r. 1936) do mających według nich nastąpić lepszych czasów.

Dlatego stosuje się dziki terror, dlatego zapełnia się więzienia antyfaszystami, dlatego skrzypią szubienice hiszpańskie.

Narody Europy, które tyle ofiar i cierpień zniosły, aby w końcu zatriumfowała wolność, nie mogą i nie chcą pozostawać pod wieczną groźbą odrodzenia się faszyzmu, nie chcą i nie będą tolerować czynnego ogniska reakcji międzynarodowej w Hiszpanii , domagają się likwidacji zbrodniczego reżymu „caudilla”.

Kraje demokratyczne, jak Francja i Rumunia, zerwały stosunki dyplomatyczne z gen. Franco.

Rząd Polski wierny testamentowi poległych Dąbrowszczaków, którzy padli na polach Hiszpanii, testamentowi najlepszych synów naszego narodu, nawiązał stosunki dyplomatyczne z legalnym rządem Girala pozostającym na emigracji.

Niestety, istnieją koła międzynarodowe, szczególnie silne w Wielkiej Brytanii, które nie tylko, że litują się nad „biednymi Niemcami”, ale wytężają wszystkie swe zdolności i siły, ażeby przedłużyć żywot faszystowskiej dyktatury gen. Franco.

Są to te same koła, które już raz w latach 1936 – 39 zdławiły republikę hiszpańską swoją polityką nieinterwencji, które w r. 1938 wydały Czechosłowację na rzeź, które w 1939 roku nie udzieliły Polsce należytej pomocy, które w czasie okupacji wiadomości z kraju o strasznym terrorze hitlerowskim uważały za przesadę i propagandę, koła które dziś zaczynają przebąkiwać o niepotrzebnie rozszerzonych granicach naszych na Zachodzie.

Naród Polski myśli o tych sprawach, na podstawie swego gorzkiego doświadczenia inaczej i dlatego Demokratyczny Rząd Rzeczypospolitej Polskiej dając wyraz naszym pragnieniom i potrzebom wystąpił na Radzie Bezpieczeństwa ONZ, z inicjatywą zastosowania wobec reżymu gen. Franco jako niebezpiecznego dla pokoju światowego środków przewidzianych statutem tej organizacji.

Franco – podpalacz świata, Franco – faszysta i terrorysta, Franco – sługus i opiekun hitlerowski musi odejść.

Tego domaga się naród hiszpański, tego domaga się opinia demokratyczna Polski i świata.

W.  Lemiesz”.

POWYŻSZY MATERIAŁ ŹRÓDŁOWY NADESŁAŁ :

TOW. RYSZARD RAUBA – KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI (KPP).