Wydarzenia na lewicy

Zarząd Polskiej Lewicy

Siedziba partii

Korespondencję do 
Zarządu Partii
prosimy kierować na adres

Polska Lewica
ul. Al. Kamińskiego 2 m. 2
03-130 Warszawa
tel. 693-190-304 
     501-752-204

zarzad@polskalewica.pl 

Wideo nowości

PDF Drukuj Email

 

Do Redakcji, Organizacji i Działaczy lewicowych

 

Witam

 

Nawiązuję do artykułu w Trybunie Nr 36 - 37: List do przyjaciół z lewicy. Autor – Mateusz Piskorski.

Opublikowanie tego listu można uznać za zaproszenie do poważnej debaty na temat lewicy i jej wpływu na losy społeczeństwa polskiego.

Mój list proszę potraktować, jako głos w takiej debacie, a Redakcję Trybuny proszą o udostępnienie go Autorowi Listu do przyjaciół z lewicy. Wyrażam zgodę i zachęcam do publikowania i rozpowszechniania mego listu bez zmian i skrótów.

Może jakaś redakcja lub organizacja lewicowa uruchomi internetowe Forum takiej debaty, na którym umieści oba listy.

 

Jestem pełen uznania dla Autora listu, za syntetyczną i wnikliwą analizę działań lewicy po II Wojnie Światowej. Podzielam krytyczny pogląd na zaakceptowanie po1989 r. przez lewicę polską:

- kapitalizmu i czynny udział w jego powrocie do Polski;

- opinii, że nie ma alternatywy dla kapitalizmu;

- deprecjonowania wyzwolicieli Polski z okupacji niemieckiej oraz prawdziwych bohaterów w okresie pokoju, twórców i pracowników, którzy po wojnie Polskę odbudowali i intensywnie rozwijali;

- zmowy milczenia na tematy wielkich osiągnięć Polski i Polaków w okresie Polski Ludowej.

 

Uzupełniając analizę Autora, zwracam uwagę na milczenie lewicy o największych w historii osiągnięciach lewicy.

 

W Polskiej Demokracji Ludowej, w warunkach ustalonych przez Aliantów, po wygraniu II Wojny Światowej:

1 Wyeliminowano wyzysk pracowników, zapewniając im udział w zysku organizacji oraz uwłaszczono pracowników rolnych w czasie reformy rolnej.

2 Ustanowiono najkorzystniejsze prawa pracowników i samorządów pracowniczych oraz prawo pracy i społeczną inspekcję pracy, nadzorującą wszystkie stanowiska pracy. Wprowadzono demokrację do państwowych organizacji gospodarczych.

3 Rozwijano intensywnie warunki do równego i powszechnego dostępu do: nauki, pracy, mieszkania, opieki zdrowotnej, kultury i wypoczynku.

 

Osiągnięcia te zawdzięczamy zmianom ustroju w Polsce przez polską lewicę, po II Wojnie Światowej.

 

Po wojnie

 

Wprowadzano ustrój wzorowany na socjalizmie w Związku Radzieckim. Na ustrój ten złożyły się dwa społeczne systemy: polityczny i gospodarczy.

System społeczno polityczny był autorytarną dyktaturą jednej partii. Więziono i szykanowano opozycjonistów. Brutalnie traktowano opozycję zbrojną. Stosowano  indoktrynację społeczeństwa oraz cenzurę publikacji i kultury, co szczególnie dotkliwie odczuwali intelektualiści.

System społeczno gospodarczy był państwową gospodarką planową, opartą na państwowej własności majątku i centralnym planowaniu. W tym celu znacjonalizowano majątki przemysłowe i ziemskie oraz wprowadzono centralne planowanie. Własnymi siłami, przy wysokiej akumulacji kosztem konsumpcji, realizowano odbudowę, uprzemysłowienie i rozwój.

Przeniesiono uprawnienia właścicieli z prywatnych właścicieli na władze państwowe. Z punktu widzenia pracowników to nie była istotna różnica.

Pracownicy nadal:

- nie mieli wpływu na powoływanie kierownictw organizacji, które zarządzały pracownikami autorytarnie i służyły powołującym ich organom, często wbrew potrzebom pracowników;

- nie uczestniczyli w podziale zysków przez nich wypracowanych.

Wyłomem w tym systemie w Polsce było uwłaszczenie pracowników rolnych w czasie reformy rolnej, co zwalczała brutalnie zbrojna opozycja, oraz utrzymanie prywatnego rolnictwa, rzemiosła i handlu.

Po Październiku 1956 r.

Ustrój w Polsce zmieniono, z wielkim poparciem społecznym, na Polską Demokrację Ludową, ustrój inny niż w Związku Radzieckim i w pozostałych państwach demokracji ludowej. To nie był komunizm, jak to się dzisiaj nazywa, zamazując obraz przeszłości, niestety, za przyzwoleniem i z udziałem lewicy.

System społeczno polityczny nadal był dyktaturą jednej partii, ale uległ istotnym zmianom:

1 Zwolniono wszystkich więźniów politycznych. Tego nie było w Polsce przed wojną.

2 Znacznie złagodzono indoktrynację społeczeństwa oraz cenzurę kultury i publikacji. Np. powstało niezależne od władzy czasopismo Po Prostu.

3 Zrezygnowano z presji na tworzenie spółdzielni rolniczych. Większość z nich została rozwiązana.

System społeczno gospodarczy zmieniono na demokratyczną, państwowo społeczną gospodarkę planową. W państwowych organizacjach gospodarczych, pod presją pracowników dużych zakładów pracy, w 1957 r. utworzono Samorządy Robotnicze o dużych uprawnieniach, wybierane przez wszystkich pracowników.

Samorządy Robotnicze uzyskały prawa:

- Do określonej części zysku organizacji i jego podziału na fundusze dla pracowników: socjalny, mieszkaniowy i nagród oraz do ustalania regulaminów podziału nagród z zysku, zwanych 13 pensją.

- Opiniowania kandydatów na stanowiska kierownictwa organizacji i wyrażania zgody na ich powołanie. Kierownictwa takie zarządzały organizacją uwzględniając także potrzeby pracowników.

- Opiniowania i wyrażania zgody na zatwierdzanie planów techniczno przemysłowo finansowych, rocznych i 5 letnich oraz regulaminów pracy, premiowania, nagród i wyróżnień pracowników.

Uprawnienia pracowników, uzyskane po październiku 56,  zmieniły ich sytuację z przedmiotów zarządzania na podmioty.

Kierownictwa organizacji gospodarczych były powoływane przez władzę, za zgodą organów reprezentujących grupy społeczne zainteresowane wynikami działania organizacji: pracowników, użytkowników wyrobów i usług wytarzanych przez organizację oraz okolicznych mieszkańców. Kierownictwa tak powołane, we własnym interesie, uwzględniały ich potrzeby.

Organy powołujące i akceptujące kierownictwa organizacji były zainteresowane wysokimi kwalifikacjami oraz zaangażowaniem i skutecznością działania kierownictwa.

 

Opis przykładu działania i rozwoju przedsiębiorstwa państwowo społecznego w Polsce Ludowej, jest dostępny przez Internet, w Bibliotece Cyfrowej Politechniki Warszawskiej, wpisując do wyszukiwarki autora: Władysław Bujwid albo pod adresem:

http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=2542

 

Niestety. Władza jednej partii prowadziła do tworzenia uprzywilejowanych grup, związanych z partią władzy i władzą. Podobnie, jak jest obecnie. Budziło to protesty społeczne i powstała Solidarność, której hasłem było: Socjalizm tak, wypaczenia nie! oraz pluralistyczna władza.

Po przemianach w 1989 roku

 

Władzę przejęła Solidarność. Wbrew hasłu głoszonemu w czasie jej tworzenia, zmieniono ustrój na kapitalizm, podobny do przedwojennego.

System społeczno polityczny zmieniono, zgodnie z hasłem, na demokratyczny, wielo partyjny.

System społeczno gospodarczy zmieniono na autorytarną, kapitalistyczną gospodarkę rynkową. Pracownicy utracili, na rzecz władzy i kapitalistów, prawa uzyskane w Polsce Ludowej. Zlikwidowano planowanie oraz dużą część przemysłu i miejsc pracy. Ograniczono świadczenia socjalne i budownictwo mieszkaniowe. Wyprzedano za bezcen dużą część majątku narodowego i bardzo zadłużono Polskę.

 

Obecny ustrój w Polsce cechuje autorytarna władza jednej partii, podobnie, jak przed 1989 r. i autorytarne zarządzanie kapitalistycznymi organizacjami gospodarczymi, przez ich właścicieli, lub zarządy powołane przez nich i działające w ich interesie. Kierownictwa organizacji publicznych o istotnym znaczeniu powoływane są zazwyczaj przez partie rządzące i głównie im służą.

Zyski organizacji, osiągane kosztem klientów, pracowników oraz często, okolicznych mieszkańców, dzielone są między władzę i właścicieli – kapitalistów, z pominięciem ich twórców: pracowników i kierownictwa organizacji. Intratne stanowiska są rozdzielane miedzy swoich ludzi, niezależnie od ich kwalifikacji. Wcześniejsze osiągnięcia Polski i Polaków deprecjonowane.

Pozytywnymi społecznie przedsięwzięciami 500+ i podwyższenie płacy minimalnej.

 

Podobnie zarządzane są organizacje gospodarcze w innych krajach w Europie. W krajach tych powszechnym systemem jest kapitalizm, oparty na wyzysku pod przymusem ekonomicznym, za przyzwoleniem społecznym, ze strachu przed bezrobociem i wykluczeniem społecznym.

 

Fundamenty kapitalizmu

1 Prawo właścicieli do zysku organizacji, z pominięciem pracowników, w tym kierownictwa, którzy go wytwarzają.

W kapitalizmie organizacje gospodarcze mają przede wszystkim maksymalizować zysk dla właścicieli lub realizować ich zachcianki, często kosztem pracowników lub klientów. Rozwiązują problemy społeczne tylko z konieczności, zgodnie z prawem, lub w swoim interesie.

2 Prawo właścicieli do powoływania kierownictw organizacji.

Kierownictwa organizacji, powoływane przez właścicieli i całkowicie zależne od nich, są wykonawcami ich woli. To one tworzą warunki pracy i społeczne w miejscach pracy, w których pracownicy spędzają wielką część swojego życia. One decydują o wynagrodzeniach i zwolnieniach z pracy, kształtujących warunki życia pracowników i ich rodzin. Często negatywnie oddziaływają na warunki życia okolicznych mieszkańców.

 

W takich warunkach żyją i pracują pracownicy, a jest ich w Polsce ponad 14 milionów + ich rodziny, a klientami i mieszkańcami jesteśmy wszyscy.

 

Dopóki podział zysku i losy kierownictw organizacji będą zależne wyłącznie od właścicieli, a to są fundamenty kapitalizmu, polityka społeczna i gospodarcza nie ulegnie istotnej zmianie.

 

Obserwując poparcie społeczne różnych partii, ruchów i ugrupowań w różnych krajach kapitalistycznych, można zauważyć, że największe poparcie mają te organizacje, które są antysystemowe i prospołeczne.

Polska Lewica jest prospołeczna, ale nie jest antykapitalistyczna i ma odpowiednie do tego poparcie. W podobnej sytuacji jest cała socjaldemokracja.

 

W Polsce potrzebna jest organizacja społeczna:

- Dążąca do zaspokojenia istotnych potrzeb całego społeczeństwa, złożonego z obywateli różnej narodowości, różnych wyznań, lub nie wyznających żadnej religii, o różnych poglądach i pochodzeniu.

- Uznająca, że nikogo nie można dyskryminować lub preferować, z powodu takich różnic.

- Działająca na zasadzie współpracy i porozumienia rożnych grup społecznych oraz konsensusu lub kompromisów, zamiast zwalczania się.

Lewica polska może być taką organizacją, ale jeszcze nie jest.

 

Lewica, chcąc uzyskać zaufanie i poparcie społeczne, może dać przykład współdziałania różnych organizacji lewicowych i ich otwartości na głosy społeczeństwa oraz unikania zwalczania innych grup społecznych. Taka Lewica będzie mogła skutecznie zachęcać do twórczego, pożytecznego i życzliwego współdziałania społeczeństwa polskiego, zamiast dzielenia się i zwalczania oraz deprecjonowania swoich osiągnięć.

 

Społeczeństwa oczekują od Lewicy Nowego Otwarcia. Oczekują dążenia Lewicy do udoskonalenia systemu społeczno gospodarczego, na taki, który zapewni demokratyczną, pluralistyczną, wysoko wykwalifikowaną i etyczną władzę oraz bezpieczne i godne warunki życia i pracy wszystkich obywateli, a w tym:

1 Wolność od wszelkich dyskryminacji, wyzysku, bezrobocia, nędzy i bezdomności.

2 Sprawiedliwy, powszechny dostęp do: godnej i bezpiecznej pracy, mieszkania, nauki, opieki zdrowotnej, wymiaru sprawiedliwości, kultury i wypoczynku oraz świadczeń społecznych dla ludzi niezdolnych do pracy.

Taka powinna być wspólna Polityka Lewicy.

 

Inne polityki przynoszą tragedie i nieszczęścia ludzkie, wojny i ludobójstwa. Np.:

Ortodoksyjna polityka wyznaniowa przyniosła np.: wojny krzyżowe, inkwizycję, terroryzm dżihadystów, powstanie  i zbrodnie państwa islamskiego oraz inne wojny i ludobójstwa na tym tle.

Szowinistyczna polityka narodowa przyniosła wiele wojen oraz ludobójstwa. Np.: hitlerowski faszyzm, II Wojnę Światową, mord Ormian, holokaust, mord wołyński i  inne.

Polityka kapitalistyczna dąży do wywoływania wojen, na których zarabiają kapitaliści, pod różnymi pretekstami. Np. wykorzystując instrumenty finansowe, indoktrynację i hasła narodowe lub wyznaniowe. Przyczynami wojen są również nierówności społeczne, luksusy i nędza tworzone przez kapitalizm.

 

W systemie, w którym obecnie żyjemy, realizacja oczekiwań społecznych i polityki lewicy nie ma szans realizacji.

 

Trzeba zastąpić fundamenty kapitalizmu fundamentami gospodarki społecznej, w której władze i kierownictwa organizacji będą umiały i chciały organizować twórcze i efektywne współdziałanie różnych grup społecznych, zgodnie z potrzebami i oczekiwaniami społecznymi.

 

Fundamenty gospodarki społecznej.

1 Zapewnienie sprawiedliwego udziału w zysku organizacji gospodarczych wszystkich pracowników, w tym kierownictw.

Zachęci to ich do twórczego współdziałania w poprawie efektywności i konkurencyjności organizacji działających na rynku, a także do inicjowania oraz współdziałania w rozwijaniu i doskonaleniu działania organizacji oraz wytwarzanych przez nią dóbr, zgodnie z potrzebami społecznymi.

Rozwiązanie takie zlikwiduje wyzysk i będzie sprzyjać solidarności i twórczej współpracy wszystkich stron (grup społecznych) uczestniczących w wytwarzaniu i podziale zysku organizacji, to znaczy: pracowników, właścicieli i władzy.

2 Tworzenie społecznych organizacji gospodarczych, przez powoływanie w nich kierownictw o możliwie najwyższych kwalifikacjach i etyce, po ich akceptacji przez przedstawicielstwa wszystkich stron zainteresowanych działaniem organizacji, to znaczy przez:

- Rady pracownicze, jako przedstawicielstwo pracowników;

- Właścicieli lub Rady nadzorcze, jako przedstawicielstwo właścicieli wyposażenia organizacji;

- Władze samorządowe lub państwowe, jako przedstawicielstwo społeczeństwa, w tym konsumentów i okolicznych mieszkańców.

Każde z wyżej wymienionych przedstawicielstw grup społecznych, w przypadku negatywnej oceny działań Kierownictwa, będzie miało prawo zainicjować konkurs na powołanie nowego Kierownictwa.

Celem tak powołanego kierownictwa będzie coraz lepsze zaspokajanie potrzeb społecznych, w tym: klientów, pracowników i okolicznych mieszkańców, gdyż będzie ono od nich zależne. Dążąc do realizacji tego celu, kierownictwa będą musiały zapewnić ciągłe doskonalenie działania i wyników kierowanej organizacji, a za tym, twórczą współpracę zainteresowanych grup społecznych i unikanie ich zwalczania się.

3 Przywrócenie pracownikom i samorządom pracowniczym praw utraconych po 1989 r.

4 W warunkach globalizacji, w celu eliminacji bezrobocia i rozwoju innowacji, rozwijanie i tworzenie dużych przedsiębiorstw społecznych, szczególnie w obszarach dużego bezrobocia, zdolnych do współpracy z nauką i działania na rynkach międzynarodowych.

Kierunek taki  może być realizowany w Polsce, zgodnie z Art. 20 Konstytucji RP zaakceptowanej w powszechnym referendum. Zapisano w nim, że Społeczna gospodarka rynkowa stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Zachęcam Radę Dialogu I Porozumienia Lewicy do zorganizowania III Kongresu Polskiej Lewicy, na którym Kongres uchwali wspólną Politykę oraz formy współpracy organizacji lewicowych na wszystkich szczeblach, poprzedzonego debatą przed kongresową na temat uchwał Kongresu.

Projekt uchwał Kongresu przedstawiony jest w opracowaniu zatytułowanym: Doskonalenie Systemu Społeczno Gospodarczego. Jest ono oparte o polskie i międzynarodowe doświadczenia oraz zawiera projekty i uzasadnienia:

1 Uchwał Kongresu Polskiej Lewicy, inicjujących Nowe Otwarcie Lewicy.

2 Polskiej Społecznej Gospodarki Rynkowej, zgodnej z Art. 20 Konstytucji.

3 Sposobów jej wprowadzania i wykorzystania w celu zaspokajania potrzeb społecznych oraz działań lewicy w tym zakresie.

Opracowanie to przesłałem w dniu 26 Maja 2016 r. do znanych mi Kierownictw krajowych i terenowych organizacji lewicowych oraz naukowych, związanych z polityką i do działaczy lewicowych. Dostępne jest również na stronie internetowej Klubu Współczesnej Myśli Politycznej, w zakładce: Co piszą inni, lub wpisując tytuł do wyszukiwarki internetowej.

Adres internetowy tego opracowania: http://klubwmpg.pomorskie.pl/dokumenty/bujwidds.pdf

Lewica, podejmując taką inicjatywę, zrealizuje swoje podstawowe dążenie do pokoju, eliminacji wyzysku pracowników i do sprawiedliwości społecznej. Rozszerzy demokrację na organizacje gospodarcze. Uzyska szansę dużego poparcia społecznego, a po wyborach,  wpływu na władze. Pozwoli to na realizację Polityki Lewicy i wielu Programów organizacji lewicowych.

Umożliwi osiąganie bezpiecznych i godnych warunków życia i pracy obywateli polskich, przez intensywne rozwijanie: miejsc pracy, nauki, innowacyjności i świadczeń socjalnych, w tym: budownictwa mieszkaniowego, kształcenia, ochrony zdrowia, kultury i wypoczynku oraz świadczeń dla ludzi niezdolnych do pracy.

Pozdrawiam i życzę owocnej debaty

 

Władysław Bujwid

Obywatel polski